Ik sliep vannacht in Saint-Cergue, met zicht op het meer van Geneve. Maar veel belangrijker is natuurlijk dat je nu voor het eerst echt een geweldig uitzicht hebt op de Alpen. Daar liggen ze dan, aan de andere kant van het water. Die Alpen die we in de Vogezen als kleine witte puntjes, en de afgelopen dagen steeds beter konden zien. Nu liggen ze daar in al hun glorie.
Vandaag loop ik toch nog een dikke 30 kilometer tot bij het meer, waarna ik een trein neem naar Neuchâtel. Dat ligt ook aan een meer, maar dan wel aan het meer van Neuchâtel uiteraard. Maar belangrijker is dat ik daar morgenvroeg een trein kan nemen die me weer 5 etappes eerder afzet in Pontarlier. Morgen moet ik immers weer naar huis. Volgende maand ben ik dan al terug om nog een stukje door de Alpen af te werken, en daar zit ik echt naar uit te kijken.
Het is vandaag dan wel een lange etappe van dik 30 kilometer, het is toch vooral afdalen dus is het verleidelijk om te denken dat het wel zal meevallen. Hoewel het inderdaad netto naar beneden gaat, is het toch nog een stevige tocht met af en toe een steile beklimming. De eerste 6 kilometer van de tocht ga je nog zo'n 250 meter moeten klimmen, dus als je gedacht had dat het een gemakkelijke dag zou worden, dan is dat een beetje wishful thinking. Gelukkig wordt het daarna wel meer afdalen, maar het is echt geen geleidelijke afdaling. Nee, het is af en toe stevig dalen, waarna weer een stukje vals plat voor de voeten geschoven krijgt. Dat alles om maar te zeggen dat dit best nog wel een vermoeiende etappe is.
Het laatste stuk van de afdaling loop je op wat men hier de "sentier des toblorones" noemt. En nee, je kan hier niet de lekkere chocoladesnack kopen, maar je loopt hier wel langs een oude verdedigingslinie uit de tweede wereldoorlog. Met wat verbeelding lijken de grote betonblokken waar we hier langslopen een beetje op de typische vorm van de toblerone-chocolade. Eindeloos lopen we langs deze tankversperringen die hier lang geleden geplaatst werden om de Duitse tanks tegen te houden. Waarom die hier nog steeds staan, en waarom die precies hier op deze onmogelijk te bereiken plek staan, dat weet ik ook niet. Maar het is weer eens iets anders.
En dan is het eindelijk zo ver, je staat aan het meer van Geneve. Dat had ik een paar jaar geleden nooit kunnen bedenken, toen ik op een onbewaakt moment een etappe van de GR5 ging lopen vlakbij huis. Maar het is echt zo, en het helemaal lopen van deze tocht komt nu wel heel dicht bij. Het eerste stuk van de Alpen liep ik vorige zomer al, en binnen een paar weken ben ik weer terug om het vervolg tot in Briançon te lopen. En dan is het nog maar een keer terugkomen, vooraleer ik met mijn voeten in de Middellandse Zee sta.
{getCard} $type={post}
{getCard} $type={post} GR5 Jura »
Het is vandaag dan wel een lange etappe van dik 30 kilometer, het is toch vooral afdalen dus is het verleidelijk om te denken dat het wel zal meevallen. Hoewel het inderdaad netto naar beneden gaat, is het toch nog een stevige tocht met af en toe een steile beklimming. De eerste 6 kilometer van de tocht ga je nog zo'n 250 meter moeten klimmen, dus als je gedacht had dat het een gemakkelijke dag zou worden, dan is dat een beetje wishful thinking. Gelukkig wordt het daarna wel meer afdalen, maar het is echt geen geleidelijke afdaling. Nee, het is af en toe stevig dalen, waarna weer een stukje vals plat voor de voeten geschoven krijgt. Dat alles om maar te zeggen dat dit best nog wel een vermoeiende etappe is.
Het laatste stuk van de afdaling loop je op wat men hier de "sentier des toblorones" noemt. En nee, je kan hier niet de lekkere chocoladesnack kopen, maar je loopt hier wel langs een oude verdedigingslinie uit de tweede wereldoorlog. Met wat verbeelding lijken de grote betonblokken waar we hier langslopen een beetje op de typische vorm van de toblerone-chocolade. Eindeloos lopen we langs deze tankversperringen die hier lang geleden geplaatst werden om de Duitse tanks tegen te houden. Waarom die hier nog steeds staan, en waarom die precies hier op deze onmogelijk te bereiken plek staan, dat weet ik ook niet. Maar het is weer eens iets anders.
En dan is het eindelijk zo ver, je staat aan het meer van Geneve. Dat had ik een paar jaar geleden nooit kunnen bedenken, toen ik op een onbewaakt moment een etappe van de GR5 ging lopen vlakbij huis. Maar het is echt zo, en het helemaal lopen van deze tocht komt nu wel heel dicht bij. Het eerste stuk van de Alpen liep ik vorige zomer al, en binnen een paar weken ben ik weer terug om het vervolg tot in Briançon te lopen. En dan is het nog maar een keer terugkomen, vooraleer ik met mijn voeten in de Middellandse Zee sta.
Related posts
{getCard} $type={post}{getCard} $type={post}
{getCard} $type={post} GR5 Jura »
