Van Dufton naar Alston is een stevige wandeling en dit zou wel eens de lastigste dag op de hele tocht kunnen zijn. We lopen dik 30 kilometer, dus dat mag je zeker niet onderschatten in deze onherbergzame omgeving. Onderweg komen we langs Cross Fell en dat is met zijn 893 meter het hoogste punt van de hele tocht. Dit is op deze noordelijke ligging zeker niet te onderschatten, en kan je qua moeilijkheid vergelijken met het hooggebergte in de Alpen. En onderweg kom je (behalve een onbemande hut ergens iets over halfweg) geen beschaving tegen, dus als je beslist er aan te beginnen dan je moet dus voor voldoende voorraad zorgen en zorgen dat je voor jezelf kan zorgen. En om het helemaal af te maken: je komt op de hele etappe absoluut geen beschutting tegen. Regent het, waait het, is er mist, sneeuwt het, hagelt het, of schijnt gewoon de zon? Dan is je enige keuze er mee te leren leven. Het is dan ook een etappe die met de nodige voorzichtigheid aangepakt moet worden. Ik ben hier half mei en de weersverwachting op de top is met temperaturen rond het vriespunt (en een gevoelstemperatuur die daar ver onder ligt) alvast een extra reden tot ongerustheid.
We lopen deze etappe over Cross Fell, een heidevlakte zoals we er al zo vele gehad hebben op deze tocht, maar deze is toch net iets extremer. Als ik Wikipedia even mag parafraseren: "The fell is prone to dense hill fog and fierce winds. A shrieking noise induced by the Helm Wind is a characteristic of the locality. It can be an inhospitable place for much of the year. In ancient times it was known as Fiends Fell and believed to be the haunt of evil spirits". Als dat niet genoeg is dan lees je in het routeboekje dat je vandaag wandelt over "the highest, most remote and most exposed part of the route".
We starten de dag in Dufton op zo'n 200 meter hoogte. Na een kilometer of 7 staan we bovenop Knock Fell en dat is al bijna op 800 meter hoogte. Het is een eindeloze beklimming, maar gelukkig vrij gelijkmatig en over vrij goed begaanbare paden. Daarna volgt Great Dunn Fell en Little Dunn Fell om dan Cross Fell te gaan opzoeken. Ben je daar dan heb je zo'n 12 kilometer op de teller staan met daarin zo'n 1000 hoogtemeters. Dan is het kwestie van af te dalen in de richting van het kleine Garrigill, wat de eerste beschaving zal zijn die je na zo'n 25 kilometer tegenkomt. Daarna is het nog een kilometer of 5 tot onze eindbestemming in Alston. Reken voor dat alles op een dikke 10 uur wandelen bij mooi weer, bij slecht weer kan het wel eens een stuk langer duren.
Als je na deze introductie van de etappe nog mee wil, dan zijn we vertrokken voor een dag type 2 fun met dik 30 kilometer en zo'n 1000 hoogtemeters.
De weersvoorspelling is niet zo geweldig voor vandaag. In de voormiddag is het droog, maar vanaf een uur of 12 gaat de top in de mist zitten en in de namiddag wordt er zelfs sneeuw verwacht. Ik begin dan ook vroeg aan de wandeling en loop iets na 7 het dorp uit onder een stralende zon. Het eerste wat ik zie is een wegwijzer "Garrigill 15 miles". En ja, dat wordt de eerste beschaving die we gaan tegenkomen. Iets voorbij de top heb je een onbemande bothy, een hut waar je even kan schuilen en vuur maken in geval van nood, maar voor de rest is er geen beschutting.
De beklimming is best stevig. Heel steile stukken worden afgewisseld met beter doenbare stroken. Maar het blijft ongenadig bergop gaan over heel smalle bergpaadjes die best modderig zijn. Gemakkelijk lopen is er dan ook niet bij. Elke top die je tegenkomt ligt weer net iets hoger dan de vorig. Als je Knock Fell beklommen hebt mag je weer even naar beneden om dan alweer stevig verder te klimmen naar de volgende top. En zo gaat dat 4 keer op rij, tot je uiteindelijk de top van Cross Fell bereikt.
Het wordt onderweg steeds kouder, de wind trekt aan, en het wordt best lastig om vooruit te geraken. Ik pauzeer heel even uit de wind aan een steenhoop die op de top gezet is, maar ga al maar snel verder. Het is hier echt koud, en als ik te lang stil blijf zitten geraak ik onderkoeld.
2 andere wandelaars zijn samen met mij onderweg vandaag en we blijven zowat in mekaars buurt. Dat zorgt toch voor iets meer veiligheid als er iets zou gebeuren.
Na een heel korte stop op de top daal ik snel af in de richting van Gregg's hut. Dat is een onbemande bothy, waar je even kan schuilen. En dat is ook meteen de eerste plek waar ik even uit de wind en uit de kou kan gaan zitten. Ik eet iets, drink iets, en dan gaat het snel verder. Want het weer slaat ondertussen om. Zoals verwacht wordt het in de namiddag veel slechter. Op de top wordt sneeuw verwacht, maar daar ben ik al veilig over geraakt. Bij sneeuw wordt het denk ik nog veel moeilijker om het pad te vinden, want je loopt hier over een grote vlakte en zelfs bij mooi weer is het niet altijd duidelijk waar het pad juist loopt.
Tijdens de afdaling steekt de Helm Wind op, de enige wind in Engeland die een naam gekregen heeft. Het stormt en de wind gaat dwars door mijn handschoenen heen. Even later barst een stevige hagelbui los. Op deze vlakte, waar nergens beschutting is, kan je niet anders dan gewoon verder lopen. De combinatie van hagel en wind maakt het wel heel koud, dus moet ik me forceren om in beweging te blijven en te zorgen dat ik de eindeloze afdaling (waar toch regelmatig nog stevige stukjes bergop in zitten) verder loop.
Eenmaal in Garrigill geraakt, is het nog maar een kilometer of 6 tot op mijn eindbestemming in Alston. Het begint extreem te regenen, ik schuif onderuit op een steile afdaling, maar op een of andere manier haal ik het eind. Ik zet me een half uur onder een warme douche, eet een gigantische steak, en val als een blok in slaap. Dit was een beetje overdreven, maar achteraf bekeken was het ook wel een avontuur.
Alle foto's van deze etappe vind je hier: {getButton} $text={foto album} $icon={link} $color={#27aa60}.
{getCard} $type={post} Pennine Way Etappe 12: Alston - Haltwhistle »
Als je na deze introductie van de etappe nog mee wil, dan zijn we vertrokken voor een dag type 2 fun met dik 30 kilometer en zo'n 1000 hoogtemeters.
De beklimming is best stevig. Heel steile stukken worden afgewisseld met beter doenbare stroken. Maar het blijft ongenadig bergop gaan over heel smalle bergpaadjes die best modderig zijn. Gemakkelijk lopen is er dan ook niet bij. Elke top die je tegenkomt ligt weer net iets hoger dan de vorig. Als je Knock Fell beklommen hebt mag je weer even naar beneden om dan alweer stevig verder te klimmen naar de volgende top. En zo gaat dat 4 keer op rij, tot je uiteindelijk de top van Cross Fell bereikt.
2 andere wandelaars zijn samen met mij onderweg vandaag en we blijven zowat in mekaars buurt. Dat zorgt toch voor iets meer veiligheid als er iets zou gebeuren.
Tijdens de afdaling steekt de Helm Wind op, de enige wind in Engeland die een naam gekregen heeft. Het stormt en de wind gaat dwars door mijn handschoenen heen. Even later barst een stevige hagelbui los. Op deze vlakte, waar nergens beschutting is, kan je niet anders dan gewoon verder lopen. De combinatie van hagel en wind maakt het wel heel koud, dus moet ik me forceren om in beweging te blijven en te zorgen dat ik de eindeloze afdaling (waar toch regelmatig nog stevige stukjes bergop in zitten) verder loop.
Alle foto's van deze etappe vind je hier: {getButton} $text={foto album} $icon={link} $color={#27aa60}.
Related posts
{getCard} $type={post} Pennine Way Etappe 10: Middleton - Dufton »{getCard} $type={post} Pennine Way Etappe 12: Alston - Haltwhistle »
