And so it begins...
Na de prachtige, maar best doenbare dagen die we achter de rug hebben, komt er vandaag en morgen iets anders op ons pad. Vandaag is de dag waar ik al van bij de start van de route naar uitgekeken heb. We mogen een lange tocht maken tot in Dufton, en onderweg passeren we High Cup Nick. Wie dit niet kent en denkt dat ik het over een geest uit Harry Potter heb, zoekt best eens een paar foto's op. Dit is "the real deal", dit is waarvoor we naar Engeland gekomen zijn.
En die High Cup Nick is niet het enige wat er vandaag op ons pad komt. We krijgen een opwarmertje in de vorm van de High Force waterval. En als er een High Force is, dan is er natuurlijk ook een Low Force waterval, en ook die komt op je pad, of wat had je gedacht? En alsof dat niet genoeg is, mag je even later langs Cauldron Snout passeren, alweer een indrukwekkende waterval.
De eerste kilometers van de dag mogen we langs de rivier lopen, tot waar we een prachtig uitzicht op deze mooie watervallen hebben. Dan worden we een beetje meer de wildernis ingestuurd, om dan uiteindelijk via High Cup Nick te lopen. Het is een stevige tocht van dik 30 kilometer vandaag, maar als ik er op tijd aan begin dan zou dat geen probleem mogen zijn. Ik heb de afgelopen dagen energie kunnen sparen en hoewel het zware dagen waren heb ik geprobeerd zo goed mogelijk te recupereren, dus vandaag en morgen kan ik er een lap op geven.
Mijn eindbestemming voor vandaag is Dufton, een dorpje van zo'n 300 inwoners in de prachtige "Eden Valley". Het heeft een traditionele Village Green, en het heeft een goeie pub. Ja, het is hier mooi, en het is hier zowat het walhalla voor buitensport. De hele omgeving is gewoon prachtig, dit is echt een heel mooi stuk van Engeland. We zijn dan ook aangekomen in de North Pennines, en dat is voor de verandering eens geen nationaal park, maar uiteraard wel een "Area of Outstanding Natural Beauty". Of zo werd het toch genoemd tot een paar jaar geleden, ondertussen heet zoiets een "National Landscape". Dit alles gewoon maar om te zeggen dat we niet de enige zijn die het hier mooi vinden. Reserveren voor het avondeten in de pub is wel aan te raden, want anders kan je wel eens een probleem hebben. Winkels zijn hier immers niet, dus als je geen avondeten voorziet dan wordt het een lange en hongerige avond.
Het eerste stuk vand de dag langs de rivier is best doenbaar. Je moet wel regelmatig wat klimmen maar het gaat eigenlijk vrij vlot vooruit. De mooie Low Force en dan even later de spectaculaire High Force waterval zijn toeristische attracties, maar wij mogen hier gewoon maar voorbij lopen.
Even voorbij High Force waterval moet ik door een weide met koeien en uiteraard gebeurt daar wat ik gevreesd had. Bij de ingang staat er een kurkdroog bordje met daarop "bull in field". Met koeien heb ik geen probleem, maar stieren, daar hou ik niet zo van. Ik zorg dus maar dat ik zo snel mogelijk weer uit die weide ben en de stier, die keek eens in mijn richting en graasde rustig verder.
Na nog een heel stuk langs de rivier gaan we dan richting Cauldron Snout. Dat is alweer een prachtige waterval, maar voor je daar bent moet je wel een lastig stuk van de route overleven. Je moet door een paar honderd meter rotsblokken zien te klauteren. En dat klauteren mag je letterlijk nemen. Dit was niet goed voor mijn hart, over natte rotsen klimmen, op een extreem eenzame plek, zonder gsm ontvangst. Nee, dat hoefde voor mij niet. Als je hier 1 voet verkeerd neerzet dan mag mountain rescue uitrukken.
Cauldron Snout is dan wel een mooie waterval, aan de top van die waterval geraken dat is niet zo gemakkelijk. Hier is geen pad, wel een hoop rotsen waar je maar overheen moet zien te klimmen. Je mag een echte rock-scramble doen tot aan de top. Wegwijzers staan hier niet, dat is voor mietjes. Dit stuk van de tocht is alleen voor hardcore-wandelaars.
Gelukkig mag je na Cauldron Snout even een paar kilometer recupereren over deftige paden. Je loopt langs de rand van een militair oefenterrein, en de kilometers vliegen voorbij. Als je dik 30 kilometer op de teller hebt, dan komt eindelijk High Cup Nick in zicht. En daar moet je toch wel even van kijken, dit is geweldig. Dit is echt een ongelofelijk mooi uitzicht dat plots vanuit het niets verschijnt. Na nog een dikke 5 kilometer "bergaf" (met dus nog stevige stukken bergop er in) kom je dan in Dufton aan. Tijd om te rusten, want als je dit al een stevige etappe vond, wacht dan wat er morgen op het programma staat...
Alle foto's van deze etappe vind je hier: {getButton} $text={foto album} $icon={link} $color={#27aa60}.
{getCard} $type={post} Pennine Way Etappe 11: Dufton - Alston »
Na de prachtige, maar best doenbare dagen die we achter de rug hebben, komt er vandaag en morgen iets anders op ons pad. Vandaag is de dag waar ik al van bij de start van de route naar uitgekeken heb. We mogen een lange tocht maken tot in Dufton, en onderweg passeren we High Cup Nick. Wie dit niet kent en denkt dat ik het over een geest uit Harry Potter heb, zoekt best eens een paar foto's op. Dit is "the real deal", dit is waarvoor we naar Engeland gekomen zijn.
Even voorbij High Force waterval moet ik door een weide met koeien en uiteraard gebeurt daar wat ik gevreesd had. Bij de ingang staat er een kurkdroog bordje met daarop "bull in field". Met koeien heb ik geen probleem, maar stieren, daar hou ik niet zo van. Ik zorg dus maar dat ik zo snel mogelijk weer uit die weide ben en de stier, die keek eens in mijn richting en graasde rustig verder.
Cauldron Snout is dan wel een mooie waterval, aan de top van die waterval geraken dat is niet zo gemakkelijk. Hier is geen pad, wel een hoop rotsen waar je maar overheen moet zien te klimmen. Je mag een echte rock-scramble doen tot aan de top. Wegwijzers staan hier niet, dat is voor mietjes. Dit stuk van de tocht is alleen voor hardcore-wandelaars.
Alle foto's van deze etappe vind je hier: {getButton} $text={foto album} $icon={link} $color={#27aa60}.
Related posts
{getCard} $type={post} Pennine Way Etappe 9: Tan Hill - Middleton »{getCard} $type={post} Pennine Way Etappe 11: Dufton - Alston »
