Na de extreme etappe van gisteren is vandaag eigenlijk gewoon een verbindingsstuk tot het volgende hoogtepunt. Deze etappe is voor velen een teleurstelling omdat je veel door schapenweien met ontelbare poortjes en over vooral eindeloze heidevlaktes loopt waar zo goed als niets te zien is. Maar goed, we moeten nu eenmaal het saaiere stukje tussen Alston en de muur van Hadrianus zien te verteren. Vooral het contrast tussen de weidse eenzaamheid van gisteren, en het constant druk navigeren van vandaag valt op. Als we hier eenmaal door zijn dan ligt er echt nog wel een mooi stuk op ons te wachten voorbij de muur.
Mensen die zoals ik op weg zijn naar het station van Haltwhistle en die niet zo geïnteresseerd zijn in die muur van Hadrianus, die kunnen een binnenweg nemen. Je stapt na een kleine 18 kilometer gewoon door op de Roof of England walk, en die maakt gebruik van de River Tyne trail. Daardoor ben je een tiental kilometer sneller op je bestemming, en moet je minder saaie stukken doen. Maar het is natuurlijk niet de Pennine Way die je in dat geval loopt, dus dat voelt toch een beetje als valsspelen. Maar na de extreme dagen die je achter de rug hebt, zal iedereen je dat wel vergeven veronderstel ik.
Die grote muur waar we naartoe aan het lopen zijn (en die de inspiratie was voor een gelijkaardige muur in Games of Thrones), die werd zo'n 2000 jaar geleden gebouwd door de Romeinen ten tijde van keizer Hadrianus. De bedoeling was om de Schotse barbaren buiten te houden, en daarvoor bouwden ze dus een muur over de hele breedte van het land (dik 150 kilometer lang dus) met op regelmatige afstanden een fort. Dat moet een gigantisch werk geweest zijn, zeker omdat de Romeinen toen geen zware machines ter beschikking hadden. Ongelofelijk mooi is het dus want er zijn echt nog heel veel stukken goed bewaard gebleven. Eventueel kan je de volgende dagen een klein ommetje maken en Visolanda bezoeken, een prachtig museum over de historiek van deze muur. Uiteraard is deze plek uitgeroepen tot Unesco Werelderfgoed.
Ik kom maar even snuffelen aan de muur, want na de etappe van vandaag zit mijn vakantie er al weer op en moet ik naar huis. Maar van bij het station van Haltwhistle kan je heel gemakkelijk naar de westkust (naar Carlisle, en dan naar Manchester) of naar de oostkust (naar Newcastle, en dan naar Londen). Dit is dus prima bereikbaar, en de route passeert helemaal niet zo ver van het station. Na vandaag blijft er nog een etappe of 5 over tot bij de finish in Kirk Yetholm en deze worden de meest eenzame etappes van de hele tocht. Het wordt vanaf nu alleen maar stiller en meer afgelegen. Eenmaal "beyond the wall" zullen we niet veel andere wandelaars of gewone mensen meer tegenkomen.
Mijn wandeling van vandaag is best wel lang, ik onderschat de tocht een beetje, zeker na de 2 extreem lange en vermoeiende dagen die ik net achter de rug heb. Het is niet dat het heel steil op en neer gaat, maar er zijn toch wel de nodige venijnige stukken met stevige klimmetjes. Maar het is toch vooral het stuk lang de muur van Hadrianus dat ik onderschat had. Hier is het echt wel even naar adem happen.
Het is dus denk ik interessanter om even een tussenstop in Greenhead te maken. Tot daar is het eigenlijk een vrij vlotte etappe zonder al te grote problemen. Het stuk langs de muur is zwaarder, en is ook meteen een stuk drukker met "gewone" toeristen en met hordes wandelaars die de Hadrians Wall trail doen. Dat is vind ik een van de voordelen van de Pennine Way: je komt er eigenlijk bijna niemand tegen. Het is dus altijd even aanpassen als je weer eens op een drukker stuk komt. Ik ben dus langs de ene kant blij dat ik langs de muur kan wandelen, maar langs de andere kant kijk ik al uit naar het eenzame stuk tot aan de Schotse grens dat er aan zit te komen.
Alle foto's van deze etappe vind je hier: {getButton} $text={foto album} $icon={link} $color={#27aa60}.
Alle foto's van deze etappe vind je hier: {getButton} $text={foto album} $icon={link} $color={#27aa60}.
