Het is vreselijk warm dus zoek ik voor vandaag een wandeling door het bos. Ik ga naar Frankrijk en loop van Compiegne naar Verberie. Dat stuk van de GR655 gaat voor meer dan de helft door het gigantische bos van Compiègne. Dat bos is met zijn bijna 15000 hectare het vijfde grootste bos van heel Frankrijk.
We zijn dus nog steeds op weg naar Parijs op de GR655. Die route was vertrokken in Brussel en loopt dan via Maubeuge en Saint Quentin in de richting van Parijs. Daarna gaat het naar Tours om dan verder richting Pyreneeën te trekken. De route gaat dus via Tours, vandaar dat we dit de Via Turonensis noemen.
In Compiègne mogen we meteen passeren aan een kerk toegewijd aan Sint Jacob. Dus mensen die echt naar Compostella onderweg zijn die mogen hier al eens dunnetjes proeven van wat een Jabobskerk eigenlijk echt is.
De wandeling gaat door de buitenwijken van Compiègne, en je merkt meteen dat dit een stad is met een groots verleden. Het kasteel van Compiègne was zowat de zomerresidentie van de Franse koningen. Lodewijk 15 was een fervent jager en in het bos hier vlakbij kon hij zijn hartje ophalen. Later werd het dan hersteld door Napoleon die een "ballroom" liet toevoegen (waar hebben we dat nog gezien), en die dit paleis gebruikte. Vandaar dat ook de gebouwen in de buitenwijken er uitzien als kleine kasteeltjes.
We verlaten de stad en mogen eerst langs de renbaan lopen, om dan naadloos het woud in te duiken. En uit dat woud komen we de eerste 18 kilometers niet meer uit. We passeren nog een weg ongeveer halverwege, maar verder is het alleen maar groen en stilte wat de klok slaat.
Bijna aan het eind van het woud, helemaal in het hoekje, komen we dan de GR12 weer tegen. Die was ook vanuit Brussel onderweg naar Parijs, maar neemt een iets andere weg. De volgende paar dagen lopen beide routes weer tesamen, en zo dus ook de resterende 12 kilometer van deze etappe. Daarbij zeggen we het woud vaarwel en mogen we nog door mooie (en warme) velden lopen in de richting van het mooie Verberie. Dat is een prachtig dorpje aan de oevers van de Oise (want we zijn in dat departement natuurlijk). Ook interessant aan dit dorp is dat er wel heel veel parkings te vinden zijn en dat het vlakbij de A1 snelweg naar Parijs ligt. Ideaal dus om je auto even voor een paar dagen te parkeren.
De verplaatsing van Verberie naar Compiègne doe ik vandaag met de trein. Een kilometer of 3 van Verberie vind je het stationnetje met de onuitspreekbare naam van Longueil Sainte-Marie. Dat ligt op de spoorlijn tussen Compiègne en het Gare du Nord van Parijs, dus ideaal om deze etappe te doen, en ook ideaal om eventueel voor het vervolg weer hier te parkeren.
Het was vandaag best een aangename wandeling, hoewel ik steeds het gevoel had van toch nog min of meer in de beschaving te zitten. Het was dan wel een groot bos, het heeft ook op regelmatige afstanden aangelegde kruispunten met daarop een wegwijzer die alle perfect uitgelijnde paden aanduidt. Daarvoor voelt het een beetje als een artificieel bos, meer een soort van kunstig aangelegde tuin, maar dan eentje van een paar duizend hectaren groot. Het is dus wel een groot stuk natuur, het voelt op een of andere manier alsof je middenin de beschaving bent. Dit is uiteraard een gevolg van het gebruik van dit bos als jachtterein door Lodewijk 15. Door deze wegen zo aan te leggen werd het gemakkelijker om een drijfjacht te organiseren.
Ik smelt bijna op de stukjes die vandaag niet door het bos liepen, maar dat wist ik natuurlijk op voorhand. Maar als je deze etappes dus in de zomer komt doen, bedenkt dan wel dat er grote stukken ook door de velden lopen en dat je daar zo goed als geen bescherming tegen de zon hebt. Beter is dus om dit in het voorjaar of het najaar te lopen, hoewel je in het najaar natuurlijk weer het bos moet delen met schietgrage jagers.
Dit is de laatste etappe van de GR655 die ik als dagtocht kan lopen, vanaf nu moet ik echt eens voor een paar dagen terugkomen. Nog verder rijden om 1 dag te lopen, dat is gekkenwerk.
Alle foto's van deze etappe vind je hier: {getButton} $text={foto album} $icon={link} $color={#27aa60}.
In Compiègne mogen we meteen passeren aan een kerk toegewijd aan Sint Jacob. Dus mensen die echt naar Compostella onderweg zijn die mogen hier al eens dunnetjes proeven van wat een Jabobskerk eigenlijk echt is.
Bijna aan het eind van het woud, helemaal in het hoekje, komen we dan de GR12 weer tegen. Die was ook vanuit Brussel onderweg naar Parijs, maar neemt een iets andere weg. De volgende paar dagen lopen beide routes weer tesamen, en zo dus ook de resterende 12 kilometer van deze etappe. Daarbij zeggen we het woud vaarwel en mogen we nog door mooie (en warme) velden lopen in de richting van het mooie Verberie. Dat is een prachtig dorpje aan de oevers van de Oise (want we zijn in dat departement natuurlijk). Ook interessant aan dit dorp is dat er wel heel veel parkings te vinden zijn en dat het vlakbij de A1 snelweg naar Parijs ligt. Ideaal dus om je auto even voor een paar dagen te parkeren.
Het was vandaag best een aangename wandeling, hoewel ik steeds het gevoel had van toch nog min of meer in de beschaving te zitten. Het was dan wel een groot bos, het heeft ook op regelmatige afstanden aangelegde kruispunten met daarop een wegwijzer die alle perfect uitgelijnde paden aanduidt. Daarvoor voelt het een beetje als een artificieel bos, meer een soort van kunstig aangelegde tuin, maar dan eentje van een paar duizend hectaren groot. Het is dus wel een groot stuk natuur, het voelt op een of andere manier alsof je middenin de beschaving bent. Dit is uiteraard een gevolg van het gebruik van dit bos als jachtterein door Lodewijk 15. Door deze wegen zo aan te leggen werd het gemakkelijker om een drijfjacht te organiseren.
Dit is de laatste etappe van de GR655 die ik als dagtocht kan lopen, vanaf nu moet ik echt eens voor een paar dagen terugkomen. Nog verder rijden om 1 dag te lopen, dat is gekkenwerk.
Alle foto's van deze etappe vind je hier: {getButton} $text={foto album} $icon={link} $color={#27aa60}.
