Ik loop vandaag een lang stuk op de GR126. Parkeren doe ik aan het station van Franière, waar je ruim parkeerplek zal vinden op het grote plein voor het station. Van daar wandel ik tot in Villers-la-Ville, waar je ook een station vindt op dezelfde spoorlijn. Na de wandeling kan ik dus gewoon de trein nemen en zonder overstappen (maar wel na meer dan een uur rijden met de trein) sta ik dan terug bij mijn auto. Dit is dus een stevige treinstapper voor mensen die het niet erg vinden van dik 30 kilometer te lopen over heuvelachtig terrein. Eventueel is deze etappe ook op te splitsen want ongeveer halfweg komen we niet zo ver van het station van Mazy, maar dat ligt dan weer op een heel andere spoorlijn waardoor het redelijk lastig is om de verplaatsting te maken, zeker tijdens het weekend.
Ik vertrek dus in Franière bij het station en loop een kilometer of 2 langs een rustige weg tot ik de route weer kan oppikken. Ik loop het dorp uit, bergop en in de richting van een groot bos. Dat ziet er goed uit. Enkele kilometers mag ik langs de rand van het bos lopen over een prachtige onverharde weg omzoomd door oude bomen. Voor wie er nog aan zou twijfelen, ja, dit is een prachtige wandeling.
Het is hier best heuvelachtig en dus moet er regelmatig stevig geklommen en ook weer afgedaald worden. We passeren verlaten dorpjes die helemaal uitgestorven lijken, en we lopen alweer een volgend mooi stuk door het bos. Als we aan de rivier aankomen dan lopen we blijkbaar plots op de Belgische versie van de Via Francigena. Vreemd, want normaal gezien gaat die pelgrimstocht van Canterbury naar Rome, maar komt die helemaal niet door België. Men is dus blijkbaar bezig om een aanlooproute vanuit Brussel richting Reims te markeren. Misschien dat nu wat meer mensen die tocht gaan lopen, want op de Via Francigena kom je meestal geen hond tegen.
Hoe dichter we vandaag bij Brussel komen, hoe minder heuvelachtig de omgeving wordt. We worden dan ook meer in een landbouwgebied ondergedompeld, waarbij we kilometers door de velden moeten lopen. Dat alles in een licht heuvelende omgeving, over weggetjes waar geen mens ooit lijkt te komen. Wat wil een mens eigenlijk nog meer?
Misschien wil je nog wel een passage door een mooi bos? En ja, zelfs dat wordt voorzien. We worden voor de laatste paar kilometers van de route van vandaag nog ondergedompeld in een prachtig woud, waar het akelig stil is, maar waar je echt kan genieten van de omgeving. Het is hier echt fijn lopen. Maar aan alle mooie verhaaltjes komt een eind, dus is het tijd om naar het station van Villers-la-Ville te lopen, en daar op de trein te wachten. Zonder overstappen, maar met een gigantische omweg via Charleroi (waar men volop carnaval aan het vieren is) brengt hij me terug naar mijn auto.
Het is hier best heuvelachtig en dus moet er regelmatig stevig geklommen en ook weer afgedaald worden. We passeren verlaten dorpjes die helemaal uitgestorven lijken, en we lopen alweer een volgend mooi stuk door het bos. Als we aan de rivier aankomen dan lopen we blijkbaar plots op de Belgische versie van de Via Francigena. Vreemd, want normaal gezien gaat die pelgrimstocht van Canterbury naar Rome, maar komt die helemaal niet door België. Men is dus blijkbaar bezig om een aanlooproute vanuit Brussel richting Reims te markeren. Misschien dat nu wat meer mensen die tocht gaan lopen, want op de Via Francigena kom je meestal geen hond tegen.
Hoe dichter we vandaag bij Brussel komen, hoe minder heuvelachtig de omgeving wordt. We worden dan ook meer in een landbouwgebied ondergedompeld, waarbij we kilometers door de velden moeten lopen. Dat alles in een licht heuvelende omgeving, over weggetjes waar geen mens ooit lijkt te komen. Wat wil een mens eigenlijk nog meer?
Misschien wil je nog wel een passage door een mooi bos? En ja, zelfs dat wordt voorzien. We worden voor de laatste paar kilometers van de route van vandaag nog ondergedompeld in een prachtig woud, waar het akelig stil is, maar waar je echt kan genieten van de omgeving. Het is hier echt fijn lopen. Maar aan alle mooie verhaaltjes komt een eind, dus is het tijd om naar het station van Villers-la-Ville te lopen, en daar op de trein te wachten. Zonder overstappen, maar met een gigantische omweg via Charleroi (waar men volop carnaval aan het vieren is) brengt hij me terug naar mijn auto.
