Het is koud vandaag en vooral de ijzige wind gaat door merg en been. Maar toch wil ik even naar buiten. Of hoe je een frisse neus kan halen en bijna bevroren thuiskomen.
Parkeren doe ik vandaag op de grote park and ride in Melsele. Hier neem ik een bus tot bij het station van Sint Niklaas waar ik naadloos kan overstappen op een bus naar de Klinge. Die zet me zowat op de grens met Nederland af op een paar meter van de route. Het stukje tussen de Klinge en Hulst loop ik later wel eens als ik de eerste etappe van de streek GR Waas- en Reynaertland kom lopen binnenkort. Met de bus is dit een beetje te lastig en het is me te koud om vandaag te fietsen.
We worden van in de Klinge meteen het bos in gestuurd: we mogen een paar kilometer door het Stropersbos gaan lopen. Daar is het bij dit koude weer best de moeite, met ijskristallen die aan alle takjes kleven en de opkomende zon achter de struiken. Het is hier heel mooi en we mogen echt elk hoekje van het bos gaan verkennen. Het is dus bijzonder aangenaam wakker worden vandaag. Het grote voordeel van in een bos te wandelen is dat we wind minder vrij spel heeft. Want dat wordt op de volgende stukken wel anders. We lopen een paar kilometer door prachtige velden, in een uitgestrekt landschap waar alleen maar velden en hier en daar een boom te zien zijn. Het is hier genieten, maar het is ook wel echt koud.
Een paar kilometer mogen we dan gaan lopen over een dijk die heel Nederlands aanvoelt, hoewel we wel degelijk in België zijn. Langs nog een prachtige vijver die vandaag bijna helemaal dichtgevroren is komen we dan uiteindelijk aan de brug over de N49. We steken definitief deze snelweg over, en dat voelt alweer alsof er een heel stuk van de route afgesloten wordt. Maar we zijn natuurlijk nog lang niet helemaal rond Vlaanderen gewandeld, er staat ons gelukkig nog wel wat te wachten op deze tocht.
We lopen een heel lang stuk langs een beekje, nu eens aan de ene kant, dan weer aan de andere, en uiteindelijk komen we toch weer in de bewoonde wereld uit. We slingeren ons een weg door Vrasene, komen even later langs een onverwacht groot pelgrimsoord en gaan naadloos verder tot in Melsele. Nog een laatste inspanning en ik kan mijn auto al ruiken. De laatste 100 meter van de wandeling begint het te sneeuwen, dus maak ik me daar snel uit de voeten. Ik geraak veilig thuis, en kan bekomen van alweer een prachtig stukje van de GR5A dat er op zit.
De volgende etappe is maar een kort stukje tot in Antwerpen, en ook dan kan ik probleemloos weer op dezelfde parking parkeren.
We worden van in de Klinge meteen het bos in gestuurd: we mogen een paar kilometer door het Stropersbos gaan lopen. Daar is het bij dit koude weer best de moeite, met ijskristallen die aan alle takjes kleven en de opkomende zon achter de struiken. Het is hier heel mooi en we mogen echt elk hoekje van het bos gaan verkennen. Het is dus bijzonder aangenaam wakker worden vandaag. Het grote voordeel van in een bos te wandelen is dat we wind minder vrij spel heeft. Want dat wordt op de volgende stukken wel anders. We lopen een paar kilometer door prachtige velden, in een uitgestrekt landschap waar alleen maar velden en hier en daar een boom te zien zijn. Het is hier genieten, maar het is ook wel echt koud.
Een paar kilometer mogen we dan gaan lopen over een dijk die heel Nederlands aanvoelt, hoewel we wel degelijk in België zijn. Langs nog een prachtige vijver die vandaag bijna helemaal dichtgevroren is komen we dan uiteindelijk aan de brug over de N49. We steken definitief deze snelweg over, en dat voelt alweer alsof er een heel stuk van de route afgesloten wordt. Maar we zijn natuurlijk nog lang niet helemaal rond Vlaanderen gewandeld, er staat ons gelukkig nog wel wat te wachten op deze tocht.
We lopen een heel lang stuk langs een beekje, nu eens aan de ene kant, dan weer aan de andere, en uiteindelijk komen we toch weer in de bewoonde wereld uit. We slingeren ons een weg door Vrasene, komen even later langs een onverwacht groot pelgrimsoord en gaan naadloos verder tot in Melsele. Nog een laatste inspanning en ik kan mijn auto al ruiken. De laatste 100 meter van de wandeling begint het te sneeuwen, dus maak ik me daar snel uit de voeten. Ik geraak veilig thuis, en kan bekomen van alweer een prachtig stukje van de GR5A dat er op zit.
De volgende etappe is maar een kort stukje tot in Antwerpen, en ook dan kan ik probleemloos weer op dezelfde parking parkeren.
