Het is bijna een maand geleden dat ik nog een wandeling maakte. De tocht door de Alpen van eind augustus zat nog weken in mijn systeem, en ik was echt te moe om iets te doen. Maar stilaan gaat het beter, en ik ga dus nog eens een dag op pad. Ik kies voor een volledig vlakke etappe op de GR5A, en na vandaag is er nog maar 1 stukje van die tocht die ik nog niet gelopen heb. We komen dus stilaan ook aan het eind van deze gigantische tocht.
Openbaar vervoer is voor deze etappe niet echt goed geregeld. We zijn dan ook in een heel stil stuk van Vlaanderen en hier regeert vooral de rust. Maar een echt probleem is dat niet, ik parkeer me in Boekhoute bij de kerk en fiets naar Middelburg. Dan is het gewoon maar rustig terugwandelen tot bij mijn auto.
De wandeling begint met een mooi stukje door de velden, en daar passeren we opvallend veel restaurants. Hier moet het zowat het paradijs van het lekkere eten zijn, hoewel het een beetje luguber is al je restaurant "de schapenkooi" uitbaat en de lammetjes staan in de wei ernaast te blaten. Ach ja, dat brengt het allemaal een beetje dichter bij de natuur zullen we maar denken. Maar op deze manier geraken we in ieder geval vlot tot in het heel mooie Aardenburg. We lopen hier dus ook een heel stuk door Nederland, want dit stadje voelt meteen als een "buitenlands" stadje. Het is altijd vreemd dat je meteen voelt dat je in Nederland bent. Het is een paar meter over de grens, maar toch voelt dit heel anders aan.
Na het verkennen van Aardenburg en zijn verdedigingslinie uit de Spaanse oorlogen, lopen we en stukje mooi rechtdoor, waarna we onverbiddellijk naar een wei vol met koeien geloodst worden. Wie niet zo'n fan is van die loeiende beesten, die loopt deze wandeling waarschijnlijk best ergens in het midden van de winter wanneer die beesten op stal staan. Ik heb geen schrik van koeien, want toen ik klein was ontsnapten de koeien in de wei naast ons huis regelmatig. Ik heb ze dan ook meermaals uit onze tuin en dan weer in de wei gedreven. En dat zelfvertrouwen is nog steeds een troef, als je maar assertief genoeg bent dan maken die beesten vanzelf plek.
We steken een weg over, en dan gaan we voor een heel lang stuk onverhard. Het lijkt hier wel een beetje op een Engelse route. Om de paar honderd meter is er een hekje waar je over moet klimmen. Maar het is hier mooi, dat staat vast. Het is wel zwaar lopen door lang gras, maar dat neem ik er heel graag bij. Ook de koeien die hier in sommige stukjes van het pad staan die maken vlot plek voor mij.
Deze etappe is echt een topper en het heeft verrassend veel onverharde stukken. Na een kort stukje verhard om door het dorp van Sint-Laureins te lopen, gaan we richting het Leopoldkanaal. Een stuk eerder mochten we dat al oversteken met een hand-pontje, maar nu mogen we er echt een lang stuk naast wandelen. Het is dik 4 kilometer rechtdoor maar het vliegt voorbij. Het is hier mooi, en ik geniet echt van dit stuk. Als we eenmaal weer op de weg komen, dan is er een oldtimer rally bezig. Ik word dus regelmatig ingehaald door oude wagens, en dat is best mooi. Het stinkt natuurlijk wel verschrikkelijk naar olie en benzine als ze passeren, en dan merk je eigenlijk pas hoe veel de technologie op een paar jaar tijd geëvolueerd is. Maar het levert wat afleiding op een anders waarschijnlijk saaier stukje.
De laatste kilometers naar Boekhoute gaan over een mooi achterafpad, dat min of meer parallel met de N-weg loopt. Maar je loopt hier helemaal afgescheiden door de achtertuinen van de huizen, en dat is dus een mooi en rustig stuk. En zo sta ik zonder veel moeite alweer bij mijn auto in Boekhoute. Ik rijd snel tot in Middelburg waar ik mijn fiets weer oppik, en dan kan ik alweer naar huis. Nog 1 etappe staat op de planning, en dan is heel deze route op een of andere manier afgewerkt geraakt.
Alle foto's vind je hier: {getButton} $text={foto album} $icon={link} $color={#27aa60}.
De wandeling begint met een mooi stukje door de velden, en daar passeren we opvallend veel restaurants. Hier moet het zowat het paradijs van het lekkere eten zijn, hoewel het een beetje luguber is al je restaurant "de schapenkooi" uitbaat en de lammetjes staan in de wei ernaast te blaten. Ach ja, dat brengt het allemaal een beetje dichter bij de natuur zullen we maar denken. Maar op deze manier geraken we in ieder geval vlot tot in het heel mooie Aardenburg. We lopen hier dus ook een heel stuk door Nederland, want dit stadje voelt meteen als een "buitenlands" stadje. Het is altijd vreemd dat je meteen voelt dat je in Nederland bent. Het is een paar meter over de grens, maar toch voelt dit heel anders aan.
Na het verkennen van Aardenburg en zijn verdedigingslinie uit de Spaanse oorlogen, lopen we en stukje mooi rechtdoor, waarna we onverbiddellijk naar een wei vol met koeien geloodst worden. Wie niet zo'n fan is van die loeiende beesten, die loopt deze wandeling waarschijnlijk best ergens in het midden van de winter wanneer die beesten op stal staan. Ik heb geen schrik van koeien, want toen ik klein was ontsnapten de koeien in de wei naast ons huis regelmatig. Ik heb ze dan ook meermaals uit onze tuin en dan weer in de wei gedreven. En dat zelfvertrouwen is nog steeds een troef, als je maar assertief genoeg bent dan maken die beesten vanzelf plek.
We steken een weg over, en dan gaan we voor een heel lang stuk onverhard. Het lijkt hier wel een beetje op een Engelse route. Om de paar honderd meter is er een hekje waar je over moet klimmen. Maar het is hier mooi, dat staat vast. Het is wel zwaar lopen door lang gras, maar dat neem ik er heel graag bij. Ook de koeien die hier in sommige stukjes van het pad staan die maken vlot plek voor mij.
Deze etappe is echt een topper en het heeft verrassend veel onverharde stukken. Na een kort stukje verhard om door het dorp van Sint-Laureins te lopen, gaan we richting het Leopoldkanaal. Een stuk eerder mochten we dat al oversteken met een hand-pontje, maar nu mogen we er echt een lang stuk naast wandelen. Het is dik 4 kilometer rechtdoor maar het vliegt voorbij. Het is hier mooi, en ik geniet echt van dit stuk. Als we eenmaal weer op de weg komen, dan is er een oldtimer rally bezig. Ik word dus regelmatig ingehaald door oude wagens, en dat is best mooi. Het stinkt natuurlijk wel verschrikkelijk naar olie en benzine als ze passeren, en dan merk je eigenlijk pas hoe veel de technologie op een paar jaar tijd geëvolueerd is. Maar het levert wat afleiding op een anders waarschijnlijk saaier stukje.
De laatste kilometers naar Boekhoute gaan over een mooi achterafpad, dat min of meer parallel met de N-weg loopt. Maar je loopt hier helemaal afgescheiden door de achtertuinen van de huizen, en dat is dus een mooi en rustig stuk. En zo sta ik zonder veel moeite alweer bij mijn auto in Boekhoute. Ik rijd snel tot in Middelburg waar ik mijn fiets weer oppik, en dan kan ik alweer naar huis. Nog 1 etappe staat op de planning, en dan is heel deze route op een of andere manier afgewerkt geraakt.
Alle foto's vind je hier: {getButton} $text={foto album} $icon={link} $color={#27aa60}.
