De tweede etappe van de Streek-GR Vlaamse Ardennen gaat voor mij van het mooie Volkegem tot bij de uitkijktoren van Brakel. Een paar dagen geleden liep ik het eerste stukje van Oudenaarde tot Volkegem, en vandaag ben ik er al terug om het vervolg te lopen. Het is zondagochtend en dan merk je wel dat de Vlaamse Ardennen op die dag iets drukker zijn dan op een random avond in de week. De hele streek wordt overspoeld door wielertoeristen en hordes gewone toeristend ie een of andere lawaaierige motorfiets gehuurd hebben.
Ik parkeer me opnieuw in Volkegem. In dit prachtige dorpje vind je zeker een parkeerplek, en je kan gemakkelijk met de bus weer terug hier geraken. Elk uur is er een bus richting Oudenaarde, en eentje richting Geraardsbergen. Ideaal dus om alvast het eerste stuk van deze Streek GR tot een goed einde te brengen.
Het is nog lekker fris als ik aan de wandeling begin, maar voor later op de dag wordt er alweer 30 graden voorspeld. Ik begin dus vroeg, en we mogen al meteen het heel mooie Volkegembos induiken. In wat vroeger een leemgroeve was, is nu een heel mooi bos aangelegd. De route maakte een gigantische kronkel door dit mooie stukje, maar dat hoort er nu eenmaal bij. Dat is het ook meer dan waard.
Even moet ik onderhandelen met een koppel ezels dat me de weg versperd, maar die gaan al gauw aan de kant zodat ik weer verder kan. Grote grazers houden de boel hier kort, en om een of andere reden staan die altijd midden op het pad. Gelukkig weet ik hoe ik met koppige ezels moet omgaan.
Als we eenmaal het bos vaarwel zeggen, verandert het landschap alweer. Het wordt meer open, en het gaat stevig berg op en af. Dit moet zowat het meest heuvelachtige stuk van de hele route zijn, als we de laatste etappe even buiten beschouwing laten. En op al die "bergen" komen de wielertoeristen tonen dat hun conditie toch niet helemaal is wat het zou moeten zijn.
Op elke berg is er een strava start en eindpunt aangeduid op de grond, zodat ze hun beste tijd kunnen verbeteren. Of hoe alles een spel moet zijn tegenwoordig, en waarom iedereen moet tonen hoe snel hij wel kan fietsen.
Een tiental kilometers mogen we zo genieten van de ene berg na de andere, en dan komen we in de buurt van het volgende (figuurlijk) hoogtepunt van de route. We mogen het natuurgebied 't Burreken gaan verkennen. En ook dat wordt grondig aangepakt. We lopen een kilometer of 5, om dan 300 meter verder terug uit te komen. Maar die 5 kilometers zijn wel prachtig door een heel mooi stukje heuvelachtige natuur.
De laatste rechte lijn wordt ingezet, en al gauw doemt de uitkijktoren van Brakel op aan de horizon. Langs nog een paar mooie achterafstraatjes worden we recht er naartoe geleid. Als je het nog ziet zitten dan kan je hem gewoon gratis beklimmen. Maar ik vond het zo wel genoeg geweest. Ik ben echt moe, want het is ondertussen best wel warm geworden. Ik koop me een paar flesjes fanta, en wacht 5 minuten op mijn bus die me naadloos weer bij mijn auto deponeert.
Het is nog lekker fris als ik aan de wandeling begin, maar voor later op de dag wordt er alweer 30 graden voorspeld. Ik begin dus vroeg, en we mogen al meteen het heel mooie Volkegembos induiken. In wat vroeger een leemgroeve was, is nu een heel mooi bos aangelegd. De route maakte een gigantische kronkel door dit mooie stukje, maar dat hoort er nu eenmaal bij. Dat is het ook meer dan waard.
Even moet ik onderhandelen met een koppel ezels dat me de weg versperd, maar die gaan al gauw aan de kant zodat ik weer verder kan. Grote grazers houden de boel hier kort, en om een of andere reden staan die altijd midden op het pad. Gelukkig weet ik hoe ik met koppige ezels moet omgaan.
Als we eenmaal het bos vaarwel zeggen, verandert het landschap alweer. Het wordt meer open, en het gaat stevig berg op en af. Dit moet zowat het meest heuvelachtige stuk van de hele route zijn, als we de laatste etappe even buiten beschouwing laten. En op al die "bergen" komen de wielertoeristen tonen dat hun conditie toch niet helemaal is wat het zou moeten zijn.
Op elke berg is er een strava start en eindpunt aangeduid op de grond, zodat ze hun beste tijd kunnen verbeteren. Of hoe alles een spel moet zijn tegenwoordig, en waarom iedereen moet tonen hoe snel hij wel kan fietsen.
Een tiental kilometers mogen we zo genieten van de ene berg na de andere, en dan komen we in de buurt van het volgende (figuurlijk) hoogtepunt van de route. We mogen het natuurgebied 't Burreken gaan verkennen. En ook dat wordt grondig aangepakt. We lopen een kilometer of 5, om dan 300 meter verder terug uit te komen. Maar die 5 kilometers zijn wel prachtig door een heel mooi stukje heuvelachtige natuur.
De laatste rechte lijn wordt ingezet, en al gauw doemt de uitkijktoren van Brakel op aan de horizon. Langs nog een paar mooie achterafstraatjes worden we recht er naartoe geleid. Als je het nog ziet zitten dan kan je hem gewoon gratis beklimmen. Maar ik vond het zo wel genoeg geweest. Ik ben echt moe, want het is ondertussen best wel warm geworden. Ik koop me een paar flesjes fanta, en wacht 5 minuten op mijn bus die me naadloos weer bij mijn auto deponeert.
