In Tignes heb je een keuze. Ofwel volg je de GR5 verder en dan maak je zowat een halve cirkel rond het nationale park van de Vanoise van Tignes naar Modane. Je kan ook de GR5E nemen, en dat is dan weer de "low-level" route die geschikt is bij heel slecht weer. En je hebt ook de GR55. Die gaat dwars door de Vanoise, over de hoogste toppen en in directe lijn naar Modane. Dat zegt me wel wat, dus kies ik hier voor de volgende paar dagen voor de GR55. Vandaag loop ik de eerste helft van die route tot in Pralognan-la-Vanoise. Morgenavond sta ik dan in Modane. Deze route in 2 dagen lopen is best ambitieus, maar het zou in principe moeten lukken.
Het wordt vandaag dus weer een vrij lange dag van een kleine 29 kilometer, met daarin zo'n 1300 hoogtemeters. Dat is best doenbaar als ik er op tijd aan begin, want we hebben vannacht geslapen boven de 2000 meter. Voor een keer moeten we dus eens niet beginnen met uit de vallei te klimmen, en dat is wel eens een aangename afwisseling. We beginnen in Tignes-le-Lac op 2100 meter, en klimmen vrijwel meteen naar de Col de la Leisse op 2758 meter.
Na een lange afdaling tot bij de refuge d'entre Deux-Eaux (2099 meter) gaan we weer klimmen tot op de col de la Vanoise (2517m). We lopen langs het wereldberoemde Lac des Vaches met zijn stapstenen, om dan uiteindelijk af te dalen tot in Pralognan.
Dat afdaling van de col de la Vanoise is er eentje van zo'n 1100 hoogtemeters. Wil je die voor een stuk vermijden dan kan je van bij de refuge des Barmettes (2010m) een kabellift nemen. Je neemt daar de Génépi lift, en aan het eind daarvan stap je over op de gratis shuttlebus die je in het centrum van Pralognan afzet. Je bespaart jezelf een kilometer of 5 wandelen, en een groot stuk van die gigantische afdaling. Je knieën zullen je dankbaar zijn na zo'n stevige dag.
Ik heb geluk want vandaag is het prima weer. En dat heb je eigenlijk ook echt nodig bij deze etappe. Je gaat namelijk heel hoog, en loopt de hele dag boven de 2000 meter, met grote stukken boven de 2500 meter. Als het regent of slecht weer is dan wordt dit nog een uitdaging van een ander kaliber. Ik heb stralende zon, en vergeet zonnebrandolie te smeren vandaag. Tegen de avond heb ik tweedegraads brandwonden op mijn oor, en is mijn nek vuurrood. Ach, dat gaat wel weer over, maar misschien is het niet slecht om te smeren. Zeker op deze hoogte is dat extreem belangrijk.
Vanuit Tignes lopen we naar de buurgemeente waar we steil beginnen klimmen. En een paar kilometer verderop staan we al op de col de la Leisse. Die beklimming is eigenlijk vrij vlot te doen, het gaat allemaal geleidelijk en er zijn niet echt extreem steile stukken. Dat maakt het allemaal vlot en vrij snel te lopen.
Na de col volgt een groot stuk afdaling die soms toch best wel stevig is, en dan een lang stuk door de vallei met links en rechts gletchers. Dit is echt een fantastisch stuk van de tocht. Ik ben dan ook blij dat ik voor de GR55 gekozen heb voor dit stukje. Het gaat bergaf, maar dat gaat als we eenmaal een refuge gepasseerd zijn eigenlijk vrij geleidelijk.
Als we bijna bij de refuge entre deux eaux (en dus ook bijna weer op de GR5 zijn die daar een paar kilometer verderop loopt) slaan we bij een eeuwenoude stenen brug over het water af naar de col de la Vanoise.
Deze beklimming is niet om mee te lachen. Is het de vermoeidheid? Is het omdat ik eigenlijk niet echt in de beste conditie was toen ik aan de wandeling begon? Hoe dan ook, dit is echt afzien. Het gaat echt steil, en ik geraak bijna niet vooruit. Maar na een tweetal echt steile kilometers gaat het dan alweer wat gemakkelijker langs een paar meertjes tot bij alweer de volgende refuge. Daar sla ik snal wat drank in, en dan ga ik aan de afdaling naar Pralognan beginnen. Die is best wel stevig, en het is echt steil afdalen tot bij het Lac des Vaches.
Het koeienmeer dus, maar van de mooie plaatjes van een meer met daarin stapstenen is niet veel te bespeuren. Door watergebrek ik er helemaal geen meer en kan je gewoon naast de stapstenen lopen. Het is hier mooi, maar voor de iconische fotootjes zal je iets meer in het voorjaar als de sneeuw aan het smelten is moeten terugkomen.
De rest van de afdaling tot in Pralognan is een waas. Ik geraakte in een soort trance waarin ik kon blijven lopen, maar veel weet ik er niet meer van. Uiteindelijk kom ik uit bij mijn hotel, waar ik een uur onder de douche ga staan en me dan tegoed ga doen aan een dessertenbuffet. Na 4 keer chocomousse en nog wat crême brulée begin ik terug een beetje mens te worden. Dan is het tijd om te rusten, want morgen, dan doen we dat allemaal opnieuw.
Alle foto's vind je hier: {getButton} $text={foto album} $icon={link} $color={#27aa60}.
Na de col volgt een groot stuk afdaling die soms toch best wel stevig is, en dan een lang stuk door de vallei met links en rechts gletchers. Dit is echt een fantastisch stuk van de tocht. Ik ben dan ook blij dat ik voor de GR55 gekozen heb voor dit stukje. Het gaat bergaf, maar dat gaat als we eenmaal een refuge gepasseerd zijn eigenlijk vrij geleidelijk.
Deze beklimming is niet om mee te lachen. Is het de vermoeidheid? Is het omdat ik eigenlijk niet echt in de beste conditie was toen ik aan de wandeling begon? Hoe dan ook, dit is echt afzien. Het gaat echt steil, en ik geraak bijna niet vooruit. Maar na een tweetal echt steile kilometers gaat het dan alweer wat gemakkelijker langs een paar meertjes tot bij alweer de volgende refuge. Daar sla ik snal wat drank in, en dan ga ik aan de afdaling naar Pralognan beginnen. Die is best wel stevig, en het is echt steil afdalen tot bij het Lac des Vaches.
Alle foto's vind je hier: {getButton} $text={foto album} $icon={link} $color={#27aa60}.
